Mannekes, vrouwkes, fans, supporters, groupies en dergelijken,
9 maanden van hard trainen, het ontzeggen van alle geneugtes des levens, het leven op plat water en droge pastas heeft zijn vruchten afgeworpen. Inderdaad Katastroof heeft op zaterdag 25 april 2009 de beker van Vlaams Brabant gewonnen. Dit is meteen ook de eerste “officiële” prijs van katastroof in zijn bestaan (promoties niet meegeteld). En ook eigenlijk den eerste echte prijs van El P in zijn volleybalcarriere(het tooghangen niet meegeteld). En laat ons vooral de talrijke opgekomen supporters niet vergeten te bedanken, want zonder die 7de man hadden we het heel waarschijnlijk niet gehaald. Ze hebben ons werkelijk door de moeilijke momenten gesleurd, geroepen en getierd. Maar laat ons bij het begin beginnen. De finaledag begon heel vroeg. El P toch wa last van stress en om 7.30 al wakker, maar bon beter te vroeg dan te laat. Om 9.30 dan begonnen aan het sandwichen smeren en koffie drinken. Om 11.00 uur afspraak aan de cafetaria om samen te ontbijten (das wel wat misgelopen, maar soit). Alle goede intenties die er waren om ons wat in te houden waren direkt om zeep omdat de skipper toch eerst wa pinten wou drinken. Nogal ne kapitein dat wij hebben zenne.
Om 12.00 uur aangekomen in Moorsel en dan eerst de opwarming voor de halve finale. En natuurlijk hebben we weer een geweldige loting : Oldtimer Opwijk (één van de toppers in 1ste provinciale). Maar elke match moet gespeeld worden, dus begonnen we eraan met goede moed. Den eerste set gaat vrij gelijk op tot 20-20 en dan het geweldige sportieve moment aan de overkant : Nen dikken touché, maar arbitter niets gezien en Opwijk zeer sportief bewerend dat ze der ni aan geweest zijn (om dan later te melden dat ze sowieso niks toegeven). Welle wat van slag en gefrustreerd en eerste set foetsie.
Het moest dan maar gebeuren in set 2, maar het liep van geen meter en in een mum van tijd 15-5 achter. Nog wel geprobeerd om terug te komen maar alle goede intenties ten spijt, geen succes. En dus 2-0 achter en met de rug tegen de muur. En dan zoiets van verdomme hé mannekes, we zijn nu zo ver gekomen, we gaan ons hier toch niet zonder slag of stoot gewonnen geven.
En set 3 dan met de moed der wanhoop begonnen. En eerlijk ik zag het op een zeker moment niet meer zitten. Op 18-15 achter dan toch nog is met zen allen onze kop dervoor gesmeten en met de steun van onze supporters kunnen het tij nog keren en pakken den 3de set. En dan is de motivatie natuurlijk wel terug. Spierpijn, krampen da voelde ni meer. Op pure adrenaline pakken we zonder problemen de 4de set.
En zoals iedereen weet is ne vijfde set altijd wel een beetje een loterij. En het begin van ne vijfde set ligt ons ni echt. We komen dan ook snel 5-1 achter, maar op karakter (klasse zou misschien beter klinken en poetisch wel te rechtvaardigen zijn, maar niet echt stroken met de waarheid) komen we terug. En zoals dat dan als is wil gaan in ne vijfde set, derop, derover en afmaken die handel. De 2de machtbal was de goeje en zelden zo blij geweest op een volleybalveld als met die matchbal.
Eerste opdracht dus volbracht, maar het had wel seriues wat energie gekost. Maar bon nu hadden we toch een goej twee uren om wat uit te rusten en om het vochtverlies te compenseren, want we dan ook vlot gedaan hebben. Onder het strenge toeziend oog van El Voituro mochten we toch een paar goudgele godendrankjes tot ons nemen, waarvoor dank J (en ge ziet de smiley staat er)
En dan de finale. De tegenstander Daatmet Liedekerke (ons niet onbekend want de kampioen van onze reeks). Het geloof was er wel bij ons, maar zouden de spieren nog wel meewillen? Want het was toch wel een zeer zware halve finale. Daatmet derintegen had toch wel een lichtere halve finale gehad (3-0). Maar bon zo dicht bij den beker zijnde kan ne mens al is wat meer. En de eerste set wordt eignelijk vrij probleemloos gewonnen. En ligt het dan aan vermoeidheid, aan het vel verkopen voor den beer op de grond ligt? Ik weet het niet, maar de start in den tweede set wordt compleet gemist. We krabbelen beetje bij beetje nog terug, maar ’t is te laat. De bordjes staan weer in evenwicht. Verdomme hé, ’t zal toch niet waar zijn, zo dichtbij en toch zo veraf nog. Maar met toch wel degelijk volleybal (‘zowel offensief als defensief) en natuurlijk met typische katastroofballen (das zo nen bal die ge ni meer terugverwacht en dan uit het niets opduikt aan den andere kant) halen we den derde set binnen.
De vierde set is het vooral voorsprong opbouwen en die proberen te consolideren en vooral te genieten. En genoten hebben we. Het laaste fluitsignaal kwam dan ook niks te vroeg, want ik denk dat iedereen er volledig doorzat. Maar bon who the fuck cares DEN BEKER MET DE GROTE OREN is binnen. Vermoeidheid, dehidratatie, spierpijn, maken plaats voor euforie en pinten. Na het uigebreid groeten van de supporters was het dan wel tijd om nen hoop pinten te bestellen en alle ontberingen van de laatste 9 maanden door te spoelen en ik kan u zeggen dat het geweldig gesmaakt heeft. En de voorspellingen zijn ook uitgekomen, het bekeravontuur is aan den toog geëindigd (na een omzwerming via ’t Cafetaria, zijn we in ’t eiland terechtgekomen).
Bij deze wil ook nog is alle spelers en supporters bedanken voor een onvergetelijke zaterdag. Zij zijn misschien wel groot, maar wij zijn katastroof. J
Cheers
El P
PS 1: Ik heb de beelden nog is bekeken en na lang zoeken heb ik toch een fase gevonden waar uw geachte voorzitter zowaar ook is een punt maakt
PS 2 :Bij deze kan er vanaf nu ook geboden worden op de t-shirt waarmee El P de finale gespeeld heeft. Hij is volledig ongewassen te koop zodat ge ten allen tijde de geur van de overwinning kunt tot u nemen.